علاوه بر اینکه لولههای فولادی بدون درز باید دارای مقاومت سایشی عالی، قابلیت ماشینکاری، مقاومت در برابر حرارت و استحکام و چقرمگی بالا-لولههای فولادی بدون درز با دیواره ضخیم باشند، برای برخی از لولههای فولادی بدون درز که به گازهایی مانند کلرید هیدروژن، هیدروژن فلوراید و دی اکسید گوگرد در حالت مذاب تجزیه میشوند، قالبها باید مقاومت به خوردگی خاصی داشته باشند. در حال حاضر، کاربران داخلی لوله های فولادی بدون درز معمولا فولاد ضد زنگ نوع 4Cr13 را انتخاب می کنند.
این مطالعه سختی و ریزساختار دو نوع لوله فولادی بدون درز را پس از کوئنچ و تمپر در دماهای مختلف بررسی کرد و یک تحلیل مقایسه ای از عملکرد پرداخت و مقاومت به خوردگی این دو فولاد در شرایط سرویس انجام داد. نتایج نشان می دهد که
(1) پس از عملیات حرارتی مناسب، هر دو نوع لوله فولادی بدون درز تست دارای سختی نسبتاً بالایی هستند. سختی خاموش شده و سخت شده فولاد B بیشتر از فولاد A است، اما هر دو می توانند الزامات قالب های لوله فولادی بدون درز را برآورده کنند.
(2) بر اساس نتایج تجربی و الزامات استفاده از مواد در قالب، توصیه می شود که یک فرآیند عملیات حرارتی 1040 درجه خاموش کردن روغن و به دنبال آن دو فرآیند تمپر در 610 درجه اتخاذ شود.
(3) هنگامی که دو فولاد آزمایشی در یک حالت و تحت شرایط یکسان هستند، عملکرد پولیش فولاد B نسبت به فولاد A برتر است.
(4) تحت فرآیند خاموش کردن و تمپر کردن و شرایط خوردگی یکسان، مقاومت به خوردگی فولاد B نسبت به فولاد A برتر بود و میانگین عمق خوردگی سالانه 34.28٪ کمتر از فولاد A بود.
